DanceScan

Een confronterende momentopname in dans. Jan Pieter van Lieshout kopieert op integere wijze het bewegingsschema van ieder van de deelnemers afzonderlijk en geeft persoonlijke feedback op wat de dans toont. Kernkwaliteiten, valkuilen, blokkades en discrepanties tussen verbale- en non-verbale communicatie (incongruenties) worden op respectvolle wijze ontsluierd en gevolgd door concrete, praktische suggesties voor het uitwerken en integreren daarvan in de dagelijkse praktijk.

De workshop DanceScan is het portaalproduct van Sensedance. Met deze workshop mocht ik internationaal bij vele bedrijven en (overheids)organisaties feedback geven op de non-verbale communicatie van hun medewerkers. Het heeft inmiddels aan meer dan 10.000 professionals inzicht gegeven op vragen als: Wie ben ik in een veranderingsproces? Waar zit mijn kracht en hoe hervind ik die wanneer ik die verloren ben? Wat heb ik nodig om te excelleren? Welke talenten en vaardigheden heb ik om in te brengen mijn (project)team en welke ondersteuning heb ik daarbij nodig? In 10 jaar tijd heeft de DanceScan een ontwikkeling doorgemaakt.

Rondom de workshop is onder de naam ‘Schatgraven’ zelfs een prachtige 3-daagse training ontstaan. Voor de boekbrochure van dit programma scheef ik onderstaande tekst:

Bij de DanceScan haal ik het beste uit mijzelf. Ik werk op de toppen van mijn vermogen. Mijn waarneming komt op het hoogste niveau. Ik breng de deelnemers tot dans. Het enige dat daarbij telt is veiligheid. Enkel daar ligt mijn aandacht. Dan laat ik muziek horen waarop de deelnemers tot zelfexpressie komen. Terwijl ik meedans neem ik ieders beweging zonder oordeel in me op.
Nu cijfer ik mijzelf weg. In egoloosheid dans ik de ander na. Het is alsof ik een kijkje kan nemen in diens hart en ziel. Ik denk voel en ervaar niet meer zoals ik dat in het dagelijks leven doe. Door mij letterlijk en figuurlijk te verplaatsen in de ander voel ik wat de ander beweegt. Zorgvuldig omschrijf ik wat ik gewaar word. Daarbij ben ik blij dat ik ook een dichter ben. Mijn woorden weeg ik op een goudschaaltje, soms wordt het poëzie. Niet om poëtisch te zijn, maar om zo precies en respectvol mogelijk te omschrijven wat ik voel, wat ik denk en wat ik ervaar terwijl ik de ander dans.
Ik beleef het telkens weer als een sacraliteit. Het wordt ook stil in de ruimte. Je kunt een speld horen vallen tijdens dit werk. Mensen herkennen veel van zichzelf en van de ander. De dans is niet meer het instrument dat ík gebruik, het is andersom. De DanceScan gebruikt mij, als spreekbuis voor het onthullen van de blinde vlek, van vrij te geven informatie uit het bereik van vermijden en verbergen. Gebruikt mij om de kostbaarheden te onthullen die nog in het onderbewuste liggen te wachten om opgediept te worden.

Het resultaat is er altijd een van herkenning en verbazing met stof tot nadenken en verwerking voor verdiepte zelfkennis en inlevingsvermogen tot de ander.
Voor mijzelf ligt de kunst in het volledige wegcijferen van mijn eigen ‘ik’. Toch is het juist in die leegte dat ik mijzelf ten diepste leef; mijn flow ervaar. Dan weet ik dat ik het hoogste geef dat in mij is. Ik voel mij een begenadigd man om het instrument te mogen zijn van een fenomeen als de DanceScan en daarmee het verborgen rendement in de mens te mogen ontsluieren.